Rodzina Wielowieyskich herbu Półkozic należała do starej szlachty, jednym z ważniejszych majątków będących w ich posiadaniu była Lubcza. W przeszłości przez pewien czas rodzina była wyznania luterańskiego, jednak powróciła do katolicyzmu dzięki staraniom Henryka Wielowieyskiego i jego żony. Od tego momentu szczególnie pielęgnowano tradycje religijne i rodzinne. Wielowieyscy utrzymywali także silne więzi z innymi rodami ziemiańskimi.
W XIX wieku oraz na początku XX wieku nastąpił dalszy rozwój majątku i znaczenia rodziny. Dwór w Chełmie (woj. łódzkie), pierwotnie leśniczówka związana z tradycją królewską Zygmunta II Augusta, został rozbudowany i unowocześniony, stając się centrum życia rodzinnego i gospodarczego. W 1908 roku majątek ten został zakupiony przez Stefana Wielowieyskiego, który znacząco go rozwinął – nabył kilka innych majątków w regionie i zainwestował w przemysł, budując m.in. gorzelnię o dużych możliwościach produkcyjnych. Gospodarstwo było nowoczesne i wydajne: uprawiano wysokiej jakości pszenicę i jęczmień, hodowano ziemniaki przeznaczone także do produkcji spirytusu oraz owce rasy merynos dające cenną wełnę. Życie w majątku łączyło pracę z bogatym życiem towarzyskim i kultywowaniem tradycji – obchodzono uroczyście święta, a do dworu zjeżdżała liczna rodzina i goście. Dzieci wychowywano w domu pod okiem wykształconych nauczycieli, dbając o wysoki poziom edukacji i wychowania.
W okresie II wojny światowej życie rodziny uległo znacznemu przekształceniu. Mimo okupacji starano się utrzymać normalny rytm życia, organizowano naukę, a nawet rekreację, jak gra w tenisa. Jednocześnie majątek był miejscem działalności
