Ród Rostworowskich herbu Nałęcz wywodzi się z miejscowości Rostworowo w powiecie poznańskim, a jego początki sięgają 1386 r., kiedy żył protoplasta rodu – Niemierza. Pierwotnie rodzina nosiła nazwisko Rozwarowscy, a jego współczesną formę przyjął w XVI w. kasztelan przemęcki Jakub Rostworowski. W XVII wieku, dzięki małżeństwu Wawrzyńca Rostworowskiego z Anną Leśniowolską, ród wszedł w posiadanie rozległych dóbr sięgających od Drohiczyna po Bochotnicę. Z czasem jednak część majątków była sprzedawana, co stopniowo osłabiało pozycję ekonomiczną rodziny.
W XIX wieku Rostworowscy ponieśli duże straty majątkowe – sprzedano m.in. Kłoczew, Leśnowolę i Kowalewszczyznę, co doprowadziło do zubożenia części rodziny. Roman Rostworowski, pradziad Stanisława, zamieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik kolejowy, jednak jego synowie wyróżniali się talentami: Stanisław był malarzem, Tadeusz architektem, Michał rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego i sędzią w Hadze, a Karol kompozytorem. Z kolei Karol Hubert Rostworowski należał do najwybitniejszych dramaturgów II Rzeczypospolitej, a jego synowie także rozwijali działalność artystyczną i naukową.
W okresie międzywojennym rodzinie udało się częściowo powrócić do życia ziemiańskiego – posiadała ona łącznie 11 majątków, od Wielkopolski po Wileńszczyznę i ziemię lwowską. Jednym z nich były Gębice (460 ha), należące do rodziców Stanisława Rostworowskiego – Zofii z Mycielskich i Stanisława. Majątek prowadził nowoczesną gospodarkę roślinną i leśną (100 ha lasów), a w czasie kryzysu utrzymywał się m.in. z dostaw dla wojska. Dwór funkcjonował w ścisłej współpracy z pracownikami – od służby domowej, przez rządców i karbowych, po robotników rolnych i okolicznych chłopów. Relacje między dworem a wsią w Wielkopolsce były wyjątkowo dobre, oparte na wspólnej tożsamości narodowej i sprzeciwie wobec germanizacji.
Ojciec Stanisława Rostworowskiego był zawodowym wojskowym – służył od 1914 r. w Legionach, a w 1939 r. dowodził obroną przeciwlotniczą Kalisza i brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji przedostał się przez Wilno, Rygę i Sztokholm do Francji, gdzie zgłosił się do gen. Władysława Sikorskiego, jednak zdecydował się wrócić do kraju, by działać konspiracyjnie. Kierował tajnymi bazami przerzutowymi w Rumunii i na Węgrzech, a następnie służył w Armii Krajowej jako generał brygady „Odra”. Został aresztowany przez Gestapo i zamordowany 11 sierpnia 1944 r.
Rodzina została wysiedlona z majątku w Gębicach przez Niemców 13 grudnia 1939 r. i trafiła do Generalnego Gubernatorstwa, mieszkając m.in. u rodziny Jabłonowskich i Dekurów. Brat Stanisława, Ludwik, został aresztowany przy próbie przedostania się do ojca i trafił do obozu w Oświęcimiu, skąd został wykupiony po roku.
W kwietniu 1945 r. rodzina wróciła na krótko do Gębic, lecz po tygodniu została zmuszona przez funkcjonariusza UB do opuszczenia majątku, zachowując jedynie mienie ruchome. Następnie zamieszkali w Lesznie, później w Poznaniu, a ostatecznie we Wrocławiu. Stanisław Rostworowski ukończył polonistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, ożenił się i pracował zawodowo oraz społecznie, m.in. w Chrześcijańskim Stowarzyszeniu Społecznym. Był także posłem na Sejm PRL przez trzy kadencje oraz doradcą w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, kontynuując aktywność publiczną mimo utraty rodzinnego majątku.
