W książce, prócz krótkiego omówienia dawnej literatury przedmiotu i zarysu dziejów dobrzyckiej rezydencji, znajdziemy rozdziały opisujące kolejno kompozycję parku, poszczególne pawilony parkowe, szatę roślinną, układ wodny, powiązania kompozycyjne i przestrzenne z otoczeniem. Niezmiernie ciekawe są dwie ostatnie części pracy – pierwsza z nich poświęcona jest dobrzyckim ogrodnikom od XVII w. do 1939 r., a kolejna zawiera wybór najciekawszych źródeł wspominających o dobrzyckim parku – od siedemnastowiecznych lustracji, poprzez relacje dziewiętnastowiecznych pamiętnikarzy aż po opisujące dewastację parku powojenne pisma dobrzyckiego koła PTTK. Bogata jest również warstwa ilustacyjna pracy, zawierająca – prócz urokliwych zdjęć współczesnych – wiele niepublikowanych dotąd dawnych fotografii, często jedynych w swoim rodzaju, ukazujących nieistniejące już budowle i drzewa.
Stanisław Borowiak
