Historia założenia parkowego w Dobrzycy

Autor: Kazimierz Balcer

Początki parku w Dobrzycy sięgają XVII w. Opis z 1667 r. wymienia oprócz zamku i zabudowań gospodarczych sad, za którym stały cztery stodoły, a dalej owczarnia z „sypaniem” Z zachowanych opisów wynika, że przy zamku istniał ogród włoski otoczony parkanem, pusty i zarosły. Z kolei według sporządzonego w 1737 r. inwentarza, za czasów Aleksandra Gorzeńskiego (1671-1754) ogród włoski miał charakter użytkowy, dostarczał owoców i warzyw na dworski stół. Była w nim także figarnia, w której oprócz części przeznaczonej do uprawy roślin znajdowały się pomieszczenia dla ogrodnika i do uprawy ziół. Przy ogrodzie istniały także dwa sady. Z zachowanych opisów z 1746 r. wiadomo, że ogród włoski był wówczas niemal całkowicie zrujnowany.


Wyspa z Monopterem w okresie międzywojennym. W tle widoczna tzw. brama wodna.
Fot. zbiory Muzeum Ziemiaństwa w Dobrzycy.

Z czasów twórcy świetności dobrzyckiej rezydencji, generała Augustyna Gorzeńskiego (1743-1816), informacje na temat parku możemy wysnuć na podstawie zachowanego planu Dobrzycy pochodzącego z 1802 r. wykonanego przez przysięgłego geometrę Stryka. Plan ten pokazuje część północną ogrodu z zamkiem oraz z oficyną przy bramie. Na południe od zamku znajdowała się mała oficyna. Natomiast na północ od bramy usytuowany był trójskrzydłowy budynek stajni z wozownią oraz dom Bartłomieja Wierzbickiego, marszałka dworu Augustyna Gorzeńskiego. Na stawie otaczającym zamek znajdowała się wyspa, na której stał Monopter. Świadczy to o tym, że w tym czasie ogólny kształt parku był już nakreślony. Główny wjazd do zamku znajdował się prawdopodobnie od strony południowej, dochodzącej do traktu kaliskiego.

Poprzednia |  1  2  3  4  | Następna

facebook mail iksww